Inn í heiminn með ró

Við áttum von á okkar fyrsta barni um haustið. Alveg frá því ég varð ólétt vissi ég að mig langaði að eignast barnið mitt á Fæðingarheimilinu. Frá 16. viku meðgöngunnar hafði ég verið í meðgöngujóga hjá Yogaljós, sem kennt var á Fæðingarheimili Reykjavíkur. Það var mjög gott að koma reglulega inn á fæðingarheimilið tvisvar í viku og venjast staðnum. Í lok hvers tíma var 15 mínútna yoga nidra þar sem við fórum í djúpa slökun og hugleiðslu. Í þeirri hugleiðslu sá ég alltaf sama mómentið fyrir mér: hinum megin við vegginn, þar sem ég lægi í baðkarinu og fengi barnið mitt í hendurnar.

Ég las líka bókina Hypnobirthing á meðgöngunni, sem veitti mér mikinn innblástur en þar lærði ég að treysta líkamanum og nota öndunina. Ég planaði aldrei fæðinguna mína en ég undirbjó mig samt mjög vel. Ég hugsaði á hverjum degi um hana og sá fyrir mér rólega fæðingu í rólegu umhverfi þar sem ég treysti líkamanum til þess að leiða mig í gegnum hana.

Ég byrjaði að finna fyrir fyrstu hríðunum á settum degi 24. október 2025. Þær komu seint um kvöldið, svo ég ákvað að fara í bað og taka því rólega. Stefán hringdi á fæðingarheimilið og lét vita að ég væri farin af stað. Mér var ráðlagt að taka því rólega, enda væri algengt með fyrsta barn að þetta gæti tekið langan tíma.

Nóttin gekk með hríðum sem urðu smám saman sterkari. Ég tók strax upp á því að anda mig rólega í gegnum þær. Í hverri einustu hríð notaði ég sama taktinn í önduninni. Það róaði taugakerfið mitt mjög mikið og hjálpaði mér að halda ró. Ég náði ágætum svefni þessa nótt og næsti dagur gekk áfram með svipuðum hríðum. Ég vildi helst bara vera heima. Við horfðum á skemmtilega þætti og spiluðum Scrabble.

Hríðarnar héldu áfram inn í næstu nótt, sem reyndist virkilega krefjandi. Ég náði litlum svefni þar sem samdrættirnir voru orðnir sterkari, stóðu yfir í rúma mínútu og komu með 5–10 mínútna millibili. Ég andaði mig alltaf í gegnum þá, rólega inn um nefið og út um munninn. Þegar klukkan var rúmlega þrjú um nóttina fannst mér ég ekki geta meira. Ég var orðin alveg buguð. Þá byrjaði Stefán að gera mjaðmakreistur í hverri hríð. Það hjálpaði mikið til við sársaukan. Ég var orðin viss um að nú væri fæðingin komin langt af stað og ég hlyti að vera með 5 eða meira í útvíkkun. Við vorum búin að ákveða þarna um nóttina að hringja á Fæðingarheimilið um morguninn. Þegar klukkan var orðin átta hringdum við og fengum að koma í skoðun.

Þar tók Edythe á móti okkur. Hún sagði mér þarna að ég væri komin með 2–3 í útvíkkun. Ég viðurkenni að á þessum tímapunkti bugaðist ég alveg og fór að hágráta. Mér fannst ótrúlegt að hafa verið með samdrætti í rúma tvo til þrjá sólarhringa og vera aðeins komin með 2–3 í útvíkkun. Þarna fannst mér þetta verkefni vera orðið of mikið, ég var þreytt, svefnlaus og fékk ólýsanlega sársaukafullar hríðar á 10 mínútna fresti og var að horfa fram á að þetta væri bara byrjunin og ég hefði ekki hugmynd hvort þetta tæki nokkra tíma í viðbót eða nokkra daga. Edit og Stefán hughreystu mig strax og minntu mig á hvað ég væri að standa mig vel. Ég vissi að ég ætlaði að tækla þetta með sterkan haus en ég þurfti hvatninguna frá þeim á þessum tímapunkti. Við fórum síðan aftur heim og fórum upp í sófa að horfa á Love Actually.

Samdrættirnir voru orðnir sterkari og ég sjálf þreytt eftir þessa löngu daga, en við reyndum að gera það besta úr þessu. Um klukkan 13 fór Stefán á fæðingarheimilið og sótti Tens-tæki fyrir mig. Mér fannst það hjálpa við að trufla verkina í samdráttunum, þó tilfinningin væri dálítið skrýtin. Dagurinn leið og samdrættirnir voru orðnir um 1 mínútu að lengd á 5 mínútna fresti. Um klukkan 16:30 ákvað ég að fara í bað. Stefán sat á móti mér og tók tímann á hríðunum þar sem hann heyrði mig byrja á önduninni í hvert skipti sem að hríð hófst.

Í baðinu urðu samdrættirnir töluvert sterkari. Þeir voru orðnir um 1 mín og 30 sek og komu á 2–3 mínútna fresti. Þetta gekk á í rúman einn og hálfan tíma þegar ég bað Stefán að hringja á fæðingarheimilið. Ég fann að samdrættirnir voru orðnir miklu sterkari og vildi helst fá að koma þangað. Við fengum að leggja af stað. Guð minn góður hvað bílferðin var erfið. Samt fannst mér samdrættirnir aðeins detta niður þegar ég settist í bílinn og við keyrðum af stað.

Þegar við komum á fæðingarheimilið klukkan 18:15 tók Embla á móti okkur. Hún hafði látið renna í bað fyrir mig, kveikt á kertum og slökkt ljósin. Ég get ekki lýst tilfinningunni á þessum tímapunkti að koma á Fæðingarheimilið. Þetta var nákvæmlega umhverfið sem ég þráði og hafði séð fyrir mér. Mér varð svo létt að núna væri ég mætt og fæðingin væri komin almennilega af stað. Embla athugaði blóðþrýsting, hita og hjartslátt hjá litlu stelpunni minni og allt leit vel út.

Ég fór beint í baðið. Það fyrsta sem ég gerði var að loka augunum og anda mig rólega inn og út á milli hríða. Þær voru þá um 1 mínútu og komu á 3–5 mínútna fresti. Hafdís Hanna kom síðan og tók við af Emblu. Á þessum tímapunkti var ég komin í algjört „zone“. Ég vildi bara algjöra ró og frið til að einbeita mér að önduninni og leyfa líkamanum að vinna sitt verk. Ég er svo innilega þakklát fyrir að hafa fengið mitt rými til að gera þetta nákvæmlega eins og ég vildi. Ég lá bara í baðinu í algjörri kyrrð. Í hverri hríð þurfti ég algjöran frið til að anda mig í gegnum hana. Ég vildi engar snertingar og helst engin hljóð. Ég náði svo djúpri slökun að ég sofnaði stundum á milli hríða sem mér finnst enn þann dag í dag svo ótrúlegt. Í hverri hríð hugsaði ég um að anda niður, ég setti alla orkuna mína niður til hennar.

Þar sem ég var í baðinu þurfti að hita vatnið af og til. Ég bað Hafdísi að gera það á milli hríða þar sem mér fannst öll hljóð trufla einbeitinguna mína. Stefán setti líka kaldan bakstur á ennið mitt á milli hríða. Hafdís kíkti reglulega á hjartsláttin hennar og alltaf sagði hún að barninu liði mjög vel. Það var mikill léttir fyrir mig að heyra það. Ég fann hana líka oft sparka og hreyfa sig á milli hríða. Ég reyndi að vera dugleg að drekka bæði vatn og steinefna drykk en ég hafði enga matarlyst á neinu. Ég var síðan orðin mjög orkulaus á tímapunkti og fékk sun lolly ís sem hjálpaði mér mjög mikið.

Um klukkan 22:30 fór ég að finna fyrir auknum þrýstingi niður í hríðunum. Ég byrjaði stundum að rembast ósjálfrátt, en náði alltaf að slaka vel á milli hríða – svo vel að ég hélt áfram að sofna á milli þeirra. Um klukkan 00:30 hafði ég fundið fyrir rembingsþörf í sumum hríðum í tæpar tvær klukkustundir. Ég var orðin hrædd um að fæðingin væri að ganga of hægt. Hafdís sagði þá við mig að það væri allt að ganga rosalega vel og allt væri alveg eins og það ætti að vera. Við ákváðum að gera skoðun og athuga útvíkkun. Þarna var ég komin með 9 í útvíkkun. Hríðarnar voru um 60 sekúndur og komu á 3–4 mínútna fresti.

Legvatnið mitt var ekki enn farið og Hafdís hvatti mig til að prófa að breyta um stellingu. Ég fór á hnén og hallaði mér fram – og um tíu mínútum síðar fór legvatnið. Það var tært og allt eins og það átti að vera. Ég hélt þessari stellingu í rúman hálftíma en fór síðan aftur á bakið í baðinu þar sem ég fann strax að ég náði ekki jafn góðri slökun eins og í hinni stellingunni. Ég tengdi slökunina beint við sársaukann – því minni slökun, því meiri sársauki. Þannig að ég lagðist aftur á bakið og lét mig fljóta í baðinu eins og áður.

Hríðarnar komu þá á 2–3 mínútna fresti og stóðu í um 60 sekúndur. Ég notaði öndunina til að hjálpa mér í gegnum þær. Hjartsláttur barnsins var tekinn reglulega og alltaf góður.

Þetta gekk svona þar til um 01:45. Þá ákváðum við að gera aftur skoðun. Þá var ég komin með 10 í útvíkkun og hún komin í höfuðstöðu. Edythe kom þá inn og var viðstödd líka. Hún tók myndir sem ég er svo þakklát fyrir að eiga.

Ég fann rembingsþörf í hverri hríð upp úr klukkan 02:00. Þá breytti ég um stöðu og sat hálf upprétt í baðinu. Þegar ég rembdist notaði ég röddina líka – ég lét hljóðin koma ósjálfrátt en mér fannst þau hjálpa mér að leiða kollin hennar niður. Kollurinn hennar fór að koma vel fram í hríðunum með rembingi þegar klukkan var 02:35 og ég hélt áfram.

Ég var svo róleg og yfirveguð á þessum tímapunkti. Mér leið svo vel. Hafdís spurði mig hvort ég vildi ekki taka sjálf á móti henni og ég svaraði: „Jú, auðvitað“. Mér finnst þetta augnablik svo lýsandi fyrir þessa fæðingu. Allir svo rólegir og yfirvegaðir. Kollurinn hennar fæddist síðan hægt og rólega klukkan 02:58 og í næstu hríð, klukkan 03:01, var hún fædd. Hafdís tók á móti henni og lagði hana strax í fangið mitt.

Og þarna var það – mómentið sem ég hafði séð fyrir mér svo oft hinum megin við vegginn.

Elsku litla stelpan okkar horfði djúpt í augun okkar og hjalaði bara. Það var svo augljóst hvað henni leið vel alla fæðinguna, sem skipti mig svo miklu máli. Síðan eftir nokkrar mínútur kom fyrsti gráturinn. Við grétum öll þrjú saman í dágóða stund.

Ég og Stefán fengum hálftíma með henni í baðinu áður en við færðum okkur upp í rúm. Hún lagðist strax á brjóstið og byrjaði að drekka. Ég fæddi síðan fylgjuna á meðan litla stelpan okkar lá á berri bringunni hjá pabba sínum og steinsofnaði. Ég fékk mjög grunna fyrstu gráðu rifu sem var síðan saumuð. Við fengum síðan hressingu upp í rúm og láum þar þrjú saman í um þrjár klukkustundir eftir þessa löngu en fullkomnu fæðingu.

Ég á ekkert nema góðar minningar af þessari fæðingu. Þótt hún hafi tekið þrjá daga og verið löng. Hún kom í heiminn róleg og í takt við líkama minn vegna þess að ég treysti sjálfri mér og leyfði önduninni og slökuninni að leiða mig í gegnum hverja hríð. Hún fékk fyrstu klukkustundir lífsins í ró og kærleika. Ég var mjög fljót að jafna mig líkamlega eftir fæðinguna og trúi því að það hafi verið vatnið og það að ég leyfði henni að taka allan sinn tíma sem hún þurfti til þess að koma í heiminn. Heimaþjónustan var yndisleg þar sem Hafdís sem tók á móti henni var með okkur. Við Stefán erum svo þakklát, þökkum Fæðingarheimili Reykjavíkur og öllum ljósmæðrum sem þar starfa fyrir yndislega tíma og yndislega upplifun með fyrsta barn. Sérstakar þakkir til Hafdísar Hönnu og Edythe fyrir að hjálpa okkur í gegnum drauma fyrstu fæðingarupplifun okkar.

Takk fyrir okkur þrjú!